Parathënje
Kjo
vepër, pub likuar nga Patrice Najbor vjen në një moment të
turbullt të historisë bashkëkohore kur Ballkani është rikthyer
në traditën e tij të një fuqie baroti.
Autori, specialist i njohur i gjeostategjisë së
Ballkanit, njohës i thellë i cështjes shqiptare, ka ditur
të bëjë një përshkrim objektiv dhe të paanshëm të luftës
së popullit shqiptar për lirinë e tij si dhe epokën e
ndritur të Dinastisë Zogiste. Koha jo e paktë që autori ka
kaluar në atdheun tonë dhe ndihma e tij e çmuar për
popullin shqiptar gjatë periudhës së vështirë drejt
tranzicionit demokratik kanë ngjallur tek ai simpatira të
ndryshme si dhe i kanë dhënë mundësinë të kuptojnë shumë
qartë shpirtin e ashpër por krenar të këtyre luftëtarëve
të Alpeve të Jugut.
Mbi
gjithçka ky libër ka meritën të korrigjojë gabimet e
shumta që dominuan historinë e Shqipërisë të inspiruara
nga propaganda komuniste e Enver Hoxhës dhe e nacional-shovinizmit
serb.
Para
së gjithash, shqiptarët janë populli ndër më të
vjetrit e gadishullit Ballkanik. Duhet mbajtur mirë në
kujtesë se shqiptarët, pasardhës të Ilirëve, janë një
popullsi indo-europiane, e cila u instalua në bregdetin
Dalmat nga fundi i epokës së bronxit. Astronomi dhe
gjeografi Klodtolemeu ka folur për herë
të parë për shqiptarët (Albanoi) në një nga
tekstet e tij të shek.II (era jonë).
Pas më shumë se dhjetë shekujsh i shndërruar në
arenë luftrash dhe pushtimesh, vetëm në 1190 u krijua i
pari shtet shqiptar nën principatën e Arbërit. Për
krahasim mund të themi se dyndjet e sllavëve, serbët e
sotshëm, ndodhën në gadishullin Ballkanik vetëm në fund
të shekullit të XII nën Dinastinë e Nëmanjiçëve.
Nga
ana tjetër Shqipëria u kristianizua që në shek.I me Shën
Astin në Durrës dhe Shën Donatin në Vlorë. Feja katolike
arrin kulmin e saj në shek.XII kur djali i dytë i Luigjit
VIII, dhe vëllai i Shën Luigjit, Mbret Karli I d'Anzhu i Siçilisë
bëhet "Rex Albania" më 1272.
Por sundimi i Anzhunve u
shemb nga invazionet barbare të perandorisë serbe të Car
Dushanit.
Në
vijim, shqiptarët të udhëhequr nga Heroi Kombëtar Gjergj
Kastrioti (Skënderbeu) (1403‑1468), i rezistojnë
Perandorisë Otomane gjatë 25 vjetëve, nga fundi i shek.XV,
ndërkohë që dinastia serbe e Karagjorgjeviçëve nuk
ngriti krye veçse me 1804.
Kala e
pamposhtur e Krishtërimit (antemuralis christanitatis), Skënderbeu
u mbiquajt "Atlet i Krishtit" (Athleta Christi) nga
vetë Papa Piu II (1458-1464) dhe Papa Nikolla V (1447-1455) i
akordoi aij titullin "Kampion dhe mburojë e krishtërimit".
Ndërsa Papa Kaliksti III (1444-1458) do të thoshte për të
"Për besnikërinë ndaj fesë së krishterë, ai (Skënderbeu)
len pas për nga meritat të gjithë princat e tjerë
katolikë".
Në
përfundim, pas vdekjes së Skënderbeut, Sulltan Mehmeti
II do të deklaronte "Fatkeqësi për Krishtërimin, i
cili humbi shpatën dhe mburojën e vet".
Ndërkohë, Shqipërisë ju hoqën padrejtësisht nga Fuqitë e mëdha
2/3 e territorit të saj. Që nga Traktati i Berlinit, duke
vazhduar me Konferencën e Ambasadorëv në Londër (1913),
kombi shqiptar u nda padrejtësish mes Shqipëri, Serbi, Mali
i Zi Maqedoni dhe Greqi.
Pikërisht
në këtë kontekst shumë të rëndë, del në skenë Ahmet
Zogu, pasues i
denjë i një fisi famëmadh shqiptar, në fillim si komandant
i zoti ushtarak e më vonë një kryeburrë shteti suksesshëm.
Ai ia dedikon dhe sakrifikon tërë jeën e tij për mbrojtjen
e interesave kombëtare dhe në vazhdim për krijimin
themeleve të një shteti modern shqiptar.
Autori
nënvizon me të drejtë rëndësinë e titullit "Mbret i
Shqiptarëve" sepse aty kristalizohen të gjithë
aspiratat legjitime të bashkimit të shqiptarëve që jetojnë
në trojet e tyre stërgjyshore.
Një
pjesë e librit bën fjalë për veprën, përkushtimi dhe
luftën time e për çështjen kombëtare dhe bashkimin mbarëkombëtar
të kombit shqiptar. Në përfundim libri portretizon Princin
Leka II, trashëgimtarin e Kurorës Mbretërore Shqiptare, i
cili simbolizon
shpresën e ardhshme të të gjithë bashkëatdhetarëve tanë.
Leka
I
Mbret i Shqiptarëve
|
|
Préface
L'ouvrage, publié par
Patrice Najbor, paraît à un moment troublé de l'histoire
contemporaine où les Balkans retrouvent leur traditionnelle
image de poudrière.
L'auteur, spécialiste de
la géostratégie des Balkans et grand connaisseur de la
question albanaise, a su faire une description objective et
impartiale de la lutte du peuple albanais pour sa liberté et
de la grande épopée de la dynastie des Zogu. Les nombreux séjours
qu’il a effectués sur place et l'aide qu’il a apportée
au peuple albanais durant la période difficile vers la
transition démocratique, lui ont attiré de nombreuses
sympathies et lui ont permis de mieux appréhender l'esprit
de ces fiers et rudes guerriers des Alpes du Sud.
Par ailleurs, ce livre a le
mérite de corriger la multitude d’erreurs introduites dans
l’histoire de l'Albanie tant par la propagande communiste d'Enver Hoxha que par les nationalistes serbes.
Tout d'abord, les Albanais
sont l'un des peuples les plus anciens de la Péninsule. Il
faut garder en mémoire que les Albanais, qui descendent des
Illyriens, peuple indo-européen, s'installèrent dans la région
de la côte dalmate à la fin de l'âge du bronze.
L'astronome et géographe, Claude Ptolémée, parla pour la
première fois d'Albanoï dans un de ses textes du IIème
siècle de notre ère.
Toutefois, théâtre de
nombreuses invasions pendant près de dix siècles, c’est
seulement en 1190, que le premier Etat albanais fut créé
avec la principauté d'Albanie. A titre de comparaison,
l'arrivée des slaves, les serbes actuels, dans la Péninsule
balkanique ne remonte qu'à la fin du XIIème siècle
avec l'émergence de la dynastie des Nemanjic.
Par
ailleurs, l'Albanie fut christianisée dès
le Ier siècle avec Saint Asti à Durrës et Saint
Donat à Vlora. La religion catholique connut son apogée au
XIIIème siècle, lorsque le dixième fils de Louis
VIII et frère de Saint Louis, le roi de Sicile, Charles Ier
d'Anjou, devint "rex Albaniae" en 1272. Mais, la
domination angevine s'écroula, vers le milieu du XIVème
siècle, sous les attaques de l'Empire serbe d'Étienne Dušan.
Puis, les Albanais, derrière
leur héros national, Georges Kastriot Scanderbeg (1403-1468),
résistèrent à l'Empire ottoman durant près de vingt cinq
ans, dès la fin du XVème siècle, alors que le
fondateur de la dynastie serbe des Karageorges ne se souleva
qu'en 1804.
Véritable rempart de la chrétienté
(antemuralis christianitatis), Scanderbeg fut même qualifié
"d'athlète du Christ" (Athleta Christi) par Pie II
(1458-1464) et le Pape Nicolas V (1447-1455) lui conféra le
titre de "Champion et Bouclier de la chrétienté".
Quant au Pape Calixte III (1455-1458), il dira à propos de
lui : "Pour la foi et la religion chrétienne, il
surpasse de loin en mérite tous les autres princes
catholiques". Enfin, à la mort de Scanderbeg, le Sultan
Mehmed II s'écria : "Malheur à la chrétienté, elle a
perdu son épée et son bouclier".
Enfin, l'Albanie fut amputée
des deux tiers de son territoire par les grandes Puissances. Dès
le traité de Berlin, puis à l'issue de la Conférence des
Ambassadeurs à Londres, en 1913, la nation albanaise fut
injustement démembrée entre l'Albanie, le Monténégro, la
Serbie, la Macédoine et la Grèce.
C'est dans ce contexte
difficile, qu'illustre successeur d'une grande lignée de
gouverneur, Ahmed Zogu s'est imposé, d'abord comme grand chef
militaire, puis comme grand chef d'Etat. Il consacra toute sa
vie à la défense des intérêts nationaux et à l'édification
des fondements d'une Albanie moderne.
L'auteur souligne, également,
l'importance du titre de "Roi des Albanais", car il
cristallise toutes les aspirations d'unité nationale et la
volonté farouche de rassembler tous les Albanais vivant dans
les pays limitrophes.
L'essentiel du reste de
l'ouvrage est consacré à mon combat pour la cause nationale
et la réunification de la nation albanaise. Enfin, le prince
Leka II, l'héritier de la couronne albanaise, qui symbolise
l'espoir à venir de nos compatriotes, est présenté à la
fin du livre.
Leka
Ier
Roi des
Albanais

In "The Mother of Good Counsel of Gennazano" by
Joao S. Cladias - Western Hemisphere Cultural Society -
1992 - USA - p. 56, 63 et 235.
|